'आपल्याला गांधी आणि नेहरूंची गरज नाही का? आता आपल्याला गांधी आणि नेहरूंची गरज नाही, आपल्याला आपल्या स्वतःच्या नेत्याची गरज आहे...!' ओवैसी असं म्हणतात. भारत सरकारच्या परराष्ट्र मंत्रालयाकडून परराष्ट्र व्यवहार संसदीय समितीवर नवनियुक्त झालेले असदुद्दीन ओवैसी यांनी अवघ्या काही दिवसांतच राष्ट्रीय स्वयंसेवक संघ आणि भाजपच्या उपकाराची परतफेड केलीय! राष्ट्रीय स्वयंसेवक संघाच्या टोळीसाठी सर्वात तिरस्करणीय असलेल्या महात्मा गांधी आणि जवाहरलाल नेहरूंवर हल्ला करून... त्यांच्या मते, त्यांना गांधी आणि नेहरूंची गरज उरलेली नाही... मग त्यांना कोणाची गरज आहे? त्यांच्या मते, त्यांचे नेते आहेत: १-मौलाना अबुल कलाम आझाद, २-महमूद हसन देवबंदी (शेख-उल-हिंद), ३-मौलाना हिफ्झुर रहमान सेओहरवी, ४-मौलाना इस्माईल, ५-मोहम्मद अली जौहर, आणि ६-झैनुल अबेदीन हसन (आबिद हसन सफरानी).... असदुद्दीन ओवैसी निष्पाप मुस्लिमांची फसवणूक करताहेत, जसं त्यांनी बिहारमध्ये केलं होतं, अबू बकर, उस्मान, उमर, अली आणि फातिमा यांच्या मुलांना मुख्यमंत्री बनवून... त्यांनी उत्तर प्रदेशात एक नवीन फितना - गोंधळ आणलाय... गांधी आणि नेहरू यांना वगळल्यानंतर, ज्यांचा ते उल्लेख करताहेत त्या मौलाना अबुल कलाम आझाद आणि झैनुल अबेदीन हसन यांचाही उल्लेख केला असता तर बरं झालं असतं बरे...!
................................
वास्तविक, हे सर्व लोक महात्मा गांधींना आपले नेते मानत होते. महात्मा गांधींच्या हत्येनंतर, मौलाना अबुल कलाम आझाद यांचे शब्द होते... "महात्मा गांधींनी मानवतेचा प्रचंड भार आपल्या नाजूक खांद्यांवर उचलला होता. आता तो भार एकत्र वाटून घेणं आणि सहन करणं हे आपलं कर्तव्य आहे. जर लाखो भारतीय हा भार यशस्वीपणे वाटून घेऊ शकले आणि सहन करू शकले, तर तो एका चमत्कारापेक्षा कमी नसेल. त्यांच्या महानतेच्या दोरीपासून, जी अक्षरशः आमच्या गळ्याभोवती बांधलेली होती, आम्ही स्वतःला कधीही वेगळे करू शकलो नाही....!"
मौलाना हिफ्झुर रहमान सेओहरवी हे महात्मा गांधींच्या पावलावर पाऊल ठेवून चालणारे एक स्वातंत्र्यसैनिक, जमियत उलेमा-ए-हिंद आणि भारतीय राष्ट्रीय काँग्रेसशी संबंधित एक राष्ट्रवादी मुस्लिम नेते आणि स्वातंत्र्य लढ्यातील एक सक्रिय सहभागी होते. ते १९२० मध्ये गांधींच्या नेतृत्वाखालील असहकार चळवळीत सामील झाले, १९३० च्या दांडी मार्च आणि सविनय अवज्ञा आंदोलनात सहभागी झाले, त्यांना तुरुंगवास भोगावा लागला आणि ते १९४२ च्या भारत छोडो आंदोलनात सक्रिय होते. ओवैसी यांनी मौलाना हिफ्झूर रहमान सेओहरवी यांचा उल्लेख केला, जे फाळणीचे कट्टर विरोधक होते आणि १९४७ मध्ये काँग्रेसच्या ठरावाला विरोध करणाऱ्या दोन सदस्यांपैकी एक होते; दुसरे सदस्य पुरुषोत्तमदास टंडन होते.
मौलाना हिफ्झूर रहमान सेओहरवी हे हिंदू-मुस्लिम ऐक्य आणि मिश्र राष्ट्रवादाचे इतके प्रखर समर्थक होते की, जर ते आज हयात असते, तर त्यांनी असदुद्दीन ओवैसी यांच्या विरोधात फतवा जारी केला असता.
मौलाना मोहम्मद इस्माईल संभली हे देखील स्वातंत्र्यसैनिक आणि जमीयत उलेमा-ए-हिंदशी संबंधित असलेले राष्ट्रवादी मुस्लिम नेते होते. ते महात्मा गांधींच्या असहकार चळवळ, सविनय अवज्ञा चळवळ (१९३०) आणि भारत छोडो आंदोलन (१९४२) यामध्ये सक्रियपणे सहभागी होते.
१९३० च्या सविनय अवज्ञा चळवळीदरम्यान त्यांना अटक करून तुरुंगातही टाकण्यात आले होते. ते महात्मा गांधींना आपले नेते मानत आणि त्यांच्या नेतृत्वाखालील चळवळींना पाठिंबा देत. जर ते आज जिवंत असते, तर त्यांनी असदुद्दीन ओवैसी यांच्या विरोधात फतवा जारी केला असता, कारण ते हिंदू-मुस्लिम ऐक्याचे कट्टर समर्थक होते.
मोहम्मद अली जौहर? अहा... महात्मा गांधींच्या खिलाफत चळवळीला केवळ मोहम्मद अली जौहर यांच्यामुळेच पाठिंबा मिळाला होता आणि खिलाफत चळवळीदरम्यान ते दोघे सर्वात जवळ आले होते.
मोहम्मद अली जौहर आणि त्यांचे मोठे बंधू शौकत अली (अली बंधू) यांनी गांधीजींच्या असहकार चळवळीला पूर्ण पाठिंबा दिला. दोन्ही चळवळी (खिलाफत + असहकार) एकाच वेळी सुरू होत्या. गांधीजी आणि अली बंधू देशभरात प्रवास करत राहिले आणि जाहीर सभा घेत राहिले. १९२१ मध्ये, कराचीमध्ये दिलेल्या एका भाषणामुळे मोहम्मद अली जौहर यांना अटक करण्यात आली. गांधीजींनी त्यांना सक्रियपणे पाठिंबा दिला. १९२३ मध्ये ते महात्मा गांधींच्या भारतीय राष्ट्रीय काँग्रेसचे अध्यक्षही झाले. चौरी चौरा घटनेनंतर महात्मा गांधींनी आपली चळवळ मागे घेतल्यावर नंतर काही मतभेद निर्माण झाले, पण महात्मा गांधींबद्दलचा त्यांचा आदर शेवटपर्यंत कायम राहिला... १९३० मध्ये, जेव्हा ते ब्रिटिश सरकारशी बोलण्यासाठी 'पहिल्या गोलमेज परिषदे'साठी इंग्लंडला गेले, तेव्हा ते म्हणाले, "मला माझ्या देशासाठी स्वातंत्र्य घेऊन परतायचे आहे. जर तुम्ही आम्हाला भारतात स्वातंत्र्य दिले नाही, तर मला येथे दफन करण्यासाठी जागा द्या. मी गुलाम देशात परत जाणार नाही. मी स्वतंत्र देशात मरणे पसंत करेन...!" काही दिवसांनंतर, मोहम्मद अली जौहर यांचे तेथे निधन झाले आणि त्यांना मस्जिद-ए-अक्सा येथे दफन करण्यात आले. तेव्हा महात्मा गांधी म्हणाले... "मौलाना मुहम्मद अली जौहर यांचे निधन ही संपूर्ण मानवजातीची कधीही भरून न येणारी हानी आहे. देशाला त्यांची सर्वाधिक गरज असतानाच त्यांचे निधन झाले. त्यांनी हिंदू-मुस्लिम ऐक्यासाठी अथक परिश्रम घेतले. मला इतर कोणत्याही ठिकाणापेक्षा मौलाना मुहम्मद अली यांच्या घरी उत्तम वागणूक मिळाली...!"
जैनुल अबेदीन हसन हे नेताजी सुभाषचंद्र बोस यांचे जवळचे सहकारी आणि आझाद हिंद फौजेतील एक अधिकारी होते. केवळ जैनुल अबेदीन हसनच नव्हे, तर त्यांचे कुटुंबही गांधीजींचे कट्टर अनुयायी होते. त्यांचे वडील, अमीर हसन, आणि आई, फखरुल हाजिया बेगम, गांधीजींच्या विचारांनी खूप प्रभावित होते आणि त्यांना आपला नेता मानत असत.
गांधीजींनी परदेशी कपड्यांवर बहिष्कार टाकण्याच्या केलेल्या आवाहनाला प्रतिसाद म्हणून त्यांच्या संपूर्ण कुटुंबाने हैदराबादमधील त्यांच्या घरी परदेशी वस्तू जाळल्या. अबिद हसन यांनी स्वतः सविनय अवज्ञा आंदोलनात भाग घेतला होता. १९३१ मध्ये, ते साबरमती आश्रमात गेले आणि त्यांनी महात्मा गांधींसोबत काही काळ घालवला. नंतर, ते सशस्त्र संघर्षाकडे वळले आणि नेताजींना सामील झाले. त्यांनी 'जय हिंद' ही घोषणा दिली आणि नेताजींना 'नेताजी' ही उपाधी दिली.
उरलेले शेख-उल-हिंद, महमूद हसन देवबंदी, हे तेव्हा भारतीय स्वातंत्र्य चळवळीत महात्मा गांधींपेक्षा अधिक प्रमुख नेते होते. जून १९२० मध्ये माल्टा येथील तुरुंगातून सुटका झाल्यावर जेव्हा मौलाना महमूद हसन मुंबईत आले, तेव्हा त्यांचे स्वागत करणाऱ्यांमध्ये महात्मा गांधींचाही समावेश होता.
खिलाफत चळवळ आणि असहकार चळवळी दरम्यान गांधीजींनी मौलानांच्या नेतृत्वाला आणि समर्थनाला खूप महत्त्व दिले. मौलाना महमूद हसन यांनी महात्मा गांधींच्या असहकार चळवळीच्या समर्थनार्थ फतवा जारी केला, ज्यामुळे मुस्लिमांचा एक मोठा वर्ग गांधीजींच्या चळवळीत सामील झाला.
असदुद्दीन ओवैसी यांच्या मते, भारतीय मुस्लिमांना महात्मा गांधी आणि नेहरू यांच्या जागी अशा नेत्याची गरज आहे, असे मानणाऱ्यांचा हा इतिहास आहे.
नेहरूंबद्दल बोलायचे झाल्यास, सर्वप्रथम हे समजून घ्या की, भारतीय भूमीवरील मुस्लिमांना इतिहासातील दोन सर्वात मोठ्या संकटांचा सामना करावा लागला: १८५७ चा उठाव आणि १९४७ ची फाळणी. महात्मा गांधी १८५७ मध्ये उपस्थित नव्हते, पण ते १९४७ मध्ये उपस्थित होते. १९४७ च्या संकटाची कहाणी मी माझ्या आजीकडून ऐकली. त्या अराजकतेच्या काळात, जेव्हा प्रत्येक मुस्लिम सर्व काही सोडून पाकिस्तानसारख्या परदेशात जाण्याच्या भीतीने भयभीत झाला होता, तिथे आपण जिवंत पोहोचू की नाही हा विचारच भयावह होता, तेव्हा महात्मा गांधी त्यांना देवदूतासारखे दिसले.
हे म्हणणे चुकीचे ठरणार नाही की, त्यावेळी देशभरात उसळलेल्या भयंकर जातीय दंगलींमध्ये महात्मा गांधी मुस्लिमांच्या पाठीशी उभे राहिले, केवळ याच कारणामुळे नथुराम गोडसेने त्यांची हत्या केली.
*मुस्लिमांना पाठिंबा दिल्याने गांधी शहीद*
बिहारमधील १९४६ च्या जातीय दंगलींमुळे मोठ्या संख्येने मुस्लिम प्रभावित झाले होते. गांधीजींनी पाटणा आणि आसपासच्या परिसरात शांतता प्रस्थापित करण्यासाठी काम केले. त्यांनी मुस्लिम लीगच्या नेत्यांची आणि मुस्लिम समाजाच्या प्रतिनिधींची भेट घेतली. त्यांनी पाटण्यातील मदत आयुक्तांशी संवाद साधला आणि मुस्लिम मदत निधी उभारण्याची प्रक्रिया सुरू केली. जेव्हा संपूर्ण देश स्वातंत्र्याच्या उत्सवात मग्न होता, तेव्हा १३ ऑगस्ट १९४७ रोजी गांधीजींनी दंगलींनी प्रभावित झालेल्या कलकत्त्याच्या बेलियाघाटा भागातील हैदरी मंझिल येथे तळ ठोकला. जेव्हा मुस्लिमविरोधी हिंसाचार उसळला, तेव्हा त्यांनी उपोषण सुरू केले... आणि दंगली थांबल्या. त्यानंतर ते दिल्लीला पळून गेले आणि १३ सप्टेंबर १९४७ रोजी त्यांनी पुराणा किल्ला निर्वासित छावणीला भेट दिली, जिथे सुमारे ५०,००० ते ६०,००० मुस्लिम दंगलखोरांपासून वाचण्यासाठी आपल्या जीवाला घाबरून लपून बसले होते. महात्मा गांधींनी त्यांची दुर्दशा पाहिली, त्यांना धीर दिला आणि म्हणाले, "ते भारताचे नागरिक आहेत; ते येथे सुरक्षित असले पाहिजेत...!" महात्मा गांधींच्या साध्या शब्दांनी मुस्लिमांना दिलासा दिला. त्यानंतर गांधींनी हुमायूनच्या कबरीला भेट दिली, जिथे मोठ्या संख्येने मुस्लिमांनी आश्रय घेतला होता. गांधींनी या छावण्यांमधील परिस्थितीची दखल घेतली आणि सरकारला त्यांच्या सुरक्षेची आणि सोयीसुविधांची व्यवस्था करण्याचे आवाहन केले.
१८ सप्टेंबर १९४७ रोजी, दर्यागंज मशिदीत मुस्लिम समाजाच्या सभेला संबोधित करताना ते म्हणाले, "हा देश त्यांचाही आहे; घाबरण्याची गरज नाही...!" १९ सप्टेंबर १९४७ रोजी, दिल्लीतील कुचा ताराचंद परिसरात ते म्हणाले, "मुस्लिमांना भारतातून पाकिस्तानात पाठवण्याची मागणी स्वीकारली जाऊ शकत नाही. एका समाजाच्या चुकांचा बदला दुसऱ्या समाजावर घेणे योग्य नाही...!" शहरात शांतता प्रस्थापित होईपर्यंत आपण कुठेही जाणार नाही, असे सांगून गांधींनी दिल्ली सोडण्यास नकार दिला. त्यांनी मुस्लिमांना भारतातच राहण्याचे आणि हिंदू व शिखांना आपल्या सूडाच्या भावना सोडून देण्याचे आवाहन केले.
महात्मा गांधींनी १९ डिसेंबर १९४७ रोजी मेवातला भेट दिली, जिथे मेव मुस्लिम पाकिस्तानात स्थलांतर करण्याची तयारी करत होते. गांधींनी जेसराह आणि घसेरा या गावांना भेट दिली. तिथे त्यांनी मेवांना भारतातच राहण्याचे आवाहन केले आणि म्हणाले, "भारत तुमचा आहे आणि तुम्ही भारताचेच आहात...!" यानंतर, महात्मा गांधींनी जामा मशीद आणि इतर मुस्लिम वस्त्यांना भेट दिली आणि मुस्लिमांची भेट घेतली. त्यांनी दिल्लीत पाडलेल्या सुमारे १३७ मशिदींचा उल्लेख केला आणि सांगितले की त्यांची पुनर्बांधणी करणे आणि त्यांचे जतन करणे हे हिंदू आणि शीखांचे कर्तव्य आहे. त्यांनी मशिदी पाडण्याच्या किंवा त्यांचे मंदिरांमध्ये रूपांतर करण्याच्या प्रयत्नांना विरोध केला. यानंतर, दिल्ली आणि देशातील मुस्लिमविरोधी हिंसाचार थांबवण्यासाठी, महात्मा गांधींनी १३ जानेवारी १९४८ रोजी दिल्लीत आमरण उपोषण सुरू केले. मुस्लिमांची सुरक्षा, १३७ धार्मिक स्थळांची पुनर्स्थापना आणि सामान्य जीवनात परतण्याचा हक्क हे मुद्दे त्यांनी मांडले. उपोषण सोडण्याच्या अटींमध्ये मुस्लिमांच्या जीविताचे आणि मालमत्तेचे रक्षण करण्याच्या वचनाचा समावेश होता. त्यांनी अनेक मुस्लिम कुटुंबांची वैयक्तिक भेट घेतली आणि मुस्लिमांवर कोणताही भेदभाव होऊ नये यासाठी नेहरू-पटेल सरकारवर दबाव आणला.
दिल्लीत, हिंदू-शीख निर्वासित मुस्लिमांची रिकामी घरे ताब्यात घेत होते. महात्मा गांधींनी वारंवार सांगितले की मुस्लिमांची घरे जबरदस्तीने घेतली जाऊ शकत नाहीत. त्यांनी सरकार आणि जनतेला आवाहन केले की मुस्लिमांच्या मालमत्तेचे रक्षण करावे आणि शांतता प्रस्थापित झाल्यावर त्यांना परत येऊ द्यावे. २७ जानेवारी रोजी, त्यांच्या हत्येच्या अवघ्या तीन दिवस आधी, गांधींनी दिल्लीतील मेहरौली येथील कुतुबुद्दीन बख्तियार काकी दर्ग्याला भेट दिली. दंगलीत या दर्ग्याचे नुकसान झाले होते आणि आजूबाजूच्या मुस्लिमांना बाहेर काढण्यात आले होते. त्यांनी सांगितले की हा दर्गा अजमेरनंतरचा दुसरा सर्वात महत्त्वाचा दर्गा आहे आणि शांतता टिकवण्यासाठी हिंदू आणि मुस्लिमांनी एकत्र काम केले पाहिजे. हे त्यांचे शेवटचे सार्वजनिक कार्य होते. आपल्या अंतिम उपोषणादरम्यानही, महात्मा गांधींनी बिर्ला हाऊसमध्ये मुस्लिमांची भेट घेतली, त्यांच्या समस्या ऐकल्या आणि त्यांना भारतात राहण्याच्या त्यांच्या हक्काचे आश्वासन दिले.
हे संकट मुस्लिमांवर त्यांचेच मुहम्मद अली जिना यांच्यामुळे कोसळले, आणि ते कराचीला जाऊन शांतपणे मरण पावले, तर दुसरीकडे महात्मा गांधी व्यथित होऊन मृत्यूला सामोरे जाणाऱ्या मुस्लिमांसोबत उभे राहिले. गांधींच्या मारेकऱ्यांनी न्यायालयात दिलेली निवेदने वाचा; हीच ती कारणे होती ज्यामुळे गोडसेने महात्मा गांधींची हत्या केली...
आणि आम्हाला गांधी नको आहेत? मुस्लिम इतके कृतघ्न आहेत का? नाही, मिस्टर ओवैसी...
आणि आम्हाला नेहरूही नको आहेत?
आपल्याकडे नेहरू सुद्धा असायला हवे होते ना? :-
जर जवाहरलाल नेहरू नसते, तर सदर साहब पाकिस्तानात कुठेतरी ढोल वाजवत बसले असते. खरं तर, ते आणि त्यांचे पूर्वज हैदराबादच्या निजामाचे खुशामतखोर होते. हैदराबादचा कोणता निजाम? तोच, ज्याने १७९९ मध्ये, मराठे आणि ब्रिटिश सरकारसोबत संगनमत करून, म्हैसूरचा सिंह, टिपू सुलतानचा पराभव केला आणि म्हैसूर ब्रिटिश सरकारच्या गुंडांच्या, वाड्यांच्या, हवाली केले. यानंतर, १९३८ मध्ये, हैदराबादमध्ये रझाकार नावाची एक निमलष्करी संघटना सक्रिय झाली, जी मजलिस-ए-इत्तेहादुल मुस्लिमीनशी संलग्न होती आणि कासिम रिझवी तिचे प्रमुख नेते होते. रझाकार सेना ही एक खाजगी लष्करी तुकडी होती, जी हैदराबादचे निजाम उस्मान यांच्या सैन्याप्रमाणे काम करत असे आणि मजलिस-ए-इत्तेहादुल मुस्लिमीनच्या अखत्यारीत येत असे. १५ ऑगस्ट १९४७ नंतर, सरदार पटेल गृहमंत्री असताना ५०० हून अधिक संस्थाने भारतात विलीन केली जात होती, तेव्हा याच कासिम रिझवीने आपल्या रझाकार सैन्याच्या माध्यमातून दबाव आणून हैदराबादचा निझाम उस्मान याला एकतर स्वतंत्र राहण्याचा किंवा पाकिस्तानात विलीन होण्याचा सल्ला दिला.
यानंतर, हैदराबाद आणि आसपासच्या परिसरात भीषण हत्याकांड उसळले, ज्यात कासिम रिझवीच्या रझाकार सैन्याने भैरनपल्ली, गोर्ता आणि परकाल येथे भारतात सामील होण्याची मागणी करणाऱ्या हिंदूंची कत्तल केली.
एका अहवालानुसार, यात अंदाजे ८८० लोक मारले गेले. यानंतर, सरदार पटेलांनी रझाकार सैन्य आणि हैदराबादच्या निझामाविरुद्ध १३ ते १८ सप्टेंबर १९४८ या सहा दिवसांत 'ऑपरेशन पोलो' सुरू केले.
पंडित सुंदरलाल समितीच्या मते, ऑपरेशन पोलो आणि त्यानंतरच्या जातीय घटनांमध्ये अंदाजे ४०,००० लोक मारले गेले. हैदराबादच्या निजामाने आपले राज्य भारतात विलीन केले. हे सर्व कासिम रिझवीच्या हट्टीपणामुळे घडले, जो पकडला गेला होता. मग जवाहरलाल नेहरूंच्या भारत सरकारने त्याच्यासमोर एक अट ठेवली. "एकतर पाकिस्तानात पळून जा किंवा फाशी घ्या...!" कासिम रिझवीने ही अट स्वीकारली आणि नऊ वर्षांनंतर, ११ सप्टेंबर १९५७ रोजी पुण्याच्या येरवडा तुरुंगातून त्याची सुटका झाली. कल्पना करा, जवाहरलाल नेहरू किती दयाळू होते, त्यांनी ४०,००० लोकांच्या हत्येसाठी जबाबदार असलेल्या मुख्य गुन्हेगाराला जिवंत सोडले. कासिम रिझवी १८ सप्टेंबर १९५७ रोजी पाकिस्तानात पळून गेला आणि त्याच्या 'मजलिस-ए-इत्तेहादुल-मुस्लिमीन' या संघटनेवर भारत सरकारने बंदी घातली. मात्र, पाकिस्तान सोडण्यापूर्वी, कासिम रिझवीने मजलिसची उर्वरित राजकीय जबाबदारी आपला वकील, अब्दुल वाहिद ओवैसी यांच्याकडे सोपवली. जर जवाहरलाल नेहरू नेहरूंच्या जागी असते, तर अब्दुल वाहिद ओवैसी यांना कासिम रिझवीसोबत पाकिस्तानात हद्दपार केले असते. पण थांबा... राष्ट्रीय स्वयंसेवक संघाप्रमाणेच, जवाहरलाल नेहरूंनी मजलिस-ए-इत्तेहादुल मुस्लिमीनला भारतीय संविधानात भारतीय प्रजासत्ताकाशी लेखी निष्ठा स्वीकारायला लावली.
किती मोठे मन?
आणि मग कासिम रिझवीचे कार्यकर्ते, अब्दुल वाहिद ओवैसी यांनी १९५८ मध्ये पक्षात "ऑल इंडिया" हा शब्द जोडून त्याचे नाव "ऑल इंडिया मजलिस-ए-इत्तेहादुल मुस्लिमीन" असे ठेवले. सुलतान सलाहुद्दीन ओवैसी, अब्दुल वाहिद ओवैसी यांचे पुत्र. १९६० मध्ये, ते त्याच पक्षाकडून हैदराबाद महानगरपालिकेत मल्लेपल्ली मतदारसंघातून नगरसेवक झाले. ३६ महिन्यांनंतर, ४ फेब्रुवारी १९६२ रोजी, तत्कालीन पंतप्रधान जवाहरलाल नेहरू एका निवडणूक सभेला संबोधित करण्यासाठी हैदराबादमधील निझाम कॉलेज मैदानावर आले. अभिलेखागारात नोंद आहे की, वडील आणि मुलाने जवाहरलाल नेहरूंसाठी पायघडी घालण्याचा खूप प्रयत्न केला. यानंतर, अब्दुल वाहेद ओवैसी यांचा मुलगा, सुलतान सलाहुद्दीन ओवैसी, नेहरूंची मुलगी, इंदिरा गांधी यांच्यासाठी पायघडी घालण्यात यशस्वी झाला. हे लक्षात घेतले पाहिजे की, याच सुलतान सलाहुद्दीन ओवैसी यांना उच्च न्यायालयाने 'जमीन हडप करणारा' म्हटले होते. १९७८ मध्ये, इंदिरा गांधी यांनी हैदराबादमधील मजलिसचे मुख्यालय असलेल्या दारुलसलामला भेट दिली. 'द कारवाँ' मधील एका वृत्तानुसार, त्यावेळी दोघांमध्ये राजकीय जवळीक होती. या वृत्तात असेही नमूद केले आहे की, पक्षाच्या परंपरेनुसार, इंदिरा गांधी यांनी सलाहुद्दीन ओवैसी यांना कुराण भेट दिले. १९७० च्या दशकात काँग्रेस आणि इंदिरा गांधींच्या नेतृत्वाखालील मजलिस यांच्यात राजकीय सहकार्य विकसित झाले आणि १९८४ मध्ये, जेव्हा राजीव गांधी पंतप्रधान झाले, तेव्हा हे सहकार्य आणखी वाढले. आणि मग, २०१२ पर्यंत, सुलतान सलाहुद्दीन ओवैसीचा मुलगा, असदुद्दीन ओवैसी, काँग्रेस पक्षासाठी पायघडी घालत राहिला. आणि १९६२ ते २०१२ पर्यंत, तो अनेक मालमत्ता, वैद्यकीय महाविद्यालये, अभियांत्रिकी महाविद्यालये आणि दारुस्सलाम बँकेला सावकारीचा परवाना मिळवण्यात यशस्वी झाला. बाबरी मशीद कृती समितीच्या अध्यक्षांवर बाहेरील मशिदीशी संबंधित अनेक आरोप आहेत. तो हातात कुराण घेऊन स्पष्टीकरण देत आला आहे. आता नेतृत्वासाठी आरडाओरडा सुरू आहे. हे फक्त या सरकारपुरतेच टिकेल, पण नंतर. जसे तेलंगणातील काँग्रेस सरकारचे मुख्यमंत्री रेवंत रेड्डीसाठी पायघडी घालत आहेत. पण आता त्यांना देशात गांधी आणि नेहरू नको आहेत...!
हरीश केंची
९४२२३१०६०९
No comments:
Post a Comment